Gepost door: theovanrijn1956 | februari 25, 2014

De vrouwenfluisteraar en 48 andere waargekleurde verhalen

 7770322

‘Heb ik iets van je aan of zo?’ beet ze me geërgerd toe. Ik vatte de vraag op als een stilzwijgende toestemming om haar dit keer onverholen …en van top tot teen te bestuderen.
‘Nee, volgens mij niet. Zulke korte rokjes draag ik nimmer, noch heb ik ze in mijn kledingkast hangen. Het zou ook vreselijk flatteren bij mijn behaarde benen.’ Lees Verder…

Gepost door: theovanrijn1956 | februari 12, 2014

Tweede jeugd

Omdat mijn auto in de garage werd verwacht voor een onderhoudsbeurt, trok ik vanmorgen om vijf voor acht de voordeur achter me dicht. Het toeval wil dat er een dealer van het merk waarin ik rijd, binnen loopafstand van mijn woning zit. Ik had me dan ook voorgenomen om niet gebruik te maken van de haal- en brengservice en de wagen zelf af te gaan leveren.

Bij het zebrapad met verkeerslichten op de hoek verbaasde ik me over de oude man die daar op zijn gemak door rood overstak. Die is vast levensmoe, maar kent de pil van Drion niet, schoot het door me heen. Omdat mijn licht op groen sprong en het ouwetje ongeschonden de overkant had bereikt, trok ik op en vervolgde mijn weg naar de garage. Lees Verder…

Gepost door: theovanrijn1956 | februari 4, 2014

Het bel-me-gerust-wel-register

Toen ik vorig jaar kinderen aan de deur kreeg die mij vroegen of ik kinderpostzegels wilde kopen, kon ik als gewoonlijk geen nee zeggen. Later die dag huppelde ook mijn vaste dealer langs, een buurmeisje, en ik had niet het lef om mijn eerdere overspel te bekennen. Een tweede mapje zegels was mijn beloning.

Het is januari wanneer ik word gebeld namens de Stichting Kinderpostzegels. De man die mij belt, informeert eerst beleefd of mijn bestelling naar behoren is afgeleverd. Terwijl ik dat beaam, voel ik op mijn klompen aan dat dit nooit de reden voor zijn telefoontje kan zijn. Prompt wordt dat voorgevoel waarheid, want hij begint een heel betoog over de goede doelen die vanuit de opbrengst van de actie financieel worden gesteund. Zo zijn er vijf pleegzorgboerderijen die profiteren van de ondersteuning, maar is het de bedoeling dat er hier nog zeker twintig van bijkomen. Ik onderbreek zijn betoog zo min mogelijk en wacht tot zijn voorspelbare aap uit de mouw komt. Lees Verder…

Gepost door: theovanrijn1956 | januari 8, 2014

Toeval (blind date)

Een paar hardnekkige vrienden van me vinden altijd en eeuwig dat ik niet zonder vriendin mag zijn. Ze weten dat ze me dan maanden niet meer zien en ik verdenk ze ervan, dat dit precies de reden is voor het waarom.

Wanneer maandagavond de telefoon gaat, aarzel ik met opnemen. Ik zit net lekker te lezen in Losprijs van Ruth Rendell en heb me vereenzelvigd met een van de actievoerders die tegen de aanleg van een rondweg door een natuurgebied zijn. Met enige moeite leg ik het boek weg en slenter naar het toestel.
‘Theo van Rijn,’ brom ik bij wijze van niet-welkomstgroet.
‘Hé,Van Rijnski! Ik heb iets leuks voor je,’ klinkt de aan vriend Hans toebehorende stem enthousiast aan de andere kant.
Ik reageer iets meer geanimeerd dan toen ik opnam en zeg tegen hem dat hij altijd welkom is met leuke dingen.
‘Vertel op,’ reageer ik een stuk minder brommerig.
‘Ze heet Marloes en werkt bij mij op kantoor, is op zoek naar een blind date en ik moest gelijk aan jou denken,’ vervolgt hij vrolijk.
Terwijl ik denk daar gaan we weer, vraag ik langs mijn neus weg:
‘Vincent,’ en zwijg vervolgens.
‘Vincent,’ klinkt er met een vragende ondertoon terug.
‘Ja, ik zal je het nummer van Vincent Bijlo geven. Ik ben zelf niet zo van de blind dates en hij doet zijn leven lang al niet anders.’
Hans blijkt onverstoorbaar en na tien minuten van doordrammen van zijn kant, ga ik door de knieën. ‘Jullie zijn me zeker al weer zat, hè, nu ik een half jaartje vrij rondloop? Vertel op: waar en wanneer heb je die Marloes en mij in gedachten?’ Mijn verzet is gebroken, want tegen zoveel verbaal geweld ben ik niet bestand.

Afgelopen woensdag was het zover. Toen ik die avond om zeven uur de ruimte betrad, keek ik aarzelend om me heen. Aan een tafeltje in de hoek zat een vrouw alleen.
Dat zal Marloes wel zijn, dacht ik en toen ik dichterbij kwam prees ik in gedachten de smaak van vriend Hans. Een leuke vlotte verschijning keek me tegemoet. De glans van het licht van de brandende kaars midden op tafel, gaf haar aanblik zelfs de uitstraling van een soft focusfoto.
Ik stak mijn hand naar haar uit en bemerkte de aarzeling niet toen ze hem aannam.
‘Ik ben Theo,’ maakte ik mezelf bekend. ‘Maar dat wist je vast wel.’
‘Ik ben Marloes en nee, ik kende je naam niet,’ antwoordde ze.
‘Heeft Hans je die niet verteld dan,’ reageerde ik verbaasd terug.
Een brede glimlach trok over haar gezicht toen ze zei dat het haar niet bevreemdde.
‘Hij is altijd zo’n warhoofd.’
Ik kon niet anders dan beamen en samen lachten we wat om hem.

‘Vertel eens wat over jezelf,’ deed ik een voorzichtige openingszet.
Marloes ging daar gretig op in. Vertelde over haar huis, baan en twee kinderen. Bij dat laatste schrok ik en hoopte dat ze het niet had gemerkt. Het allerlaatste wat ik tegenwoordig nog heb, is een kinderwens. Zelf heb ik ze ook en dat is niet altijd een even onverdeeld genoegen. Ik zette me er snel overheen, want Marloes was toch wel een erg leuke en vlotte verschijning. Terwijl ze mij vroeg om zelf ook wat over mezelf te vertellen, had ik me alweer volledig hersteld. Tijdens mijn relaas zag ik haar een paar keer verholen op haar horloge kijken. Ik verveel haar zeker, schoot het door me heen en mijn aanvankelijke zelfvertrouwen smolt als sneeuw voor de zon.

Met de woorden: ‘Excuseer me. Ik moet even Hans bellen. We hadden hier om kwart voor acht afgesproken om onze trouwdag te vieren,’ stond ze op en trok zich discreet met haar mobiel in de aanslag terug. Met het schaamrood op de kaken sloop ik naar de uitgang. Ik merkte niet dat ik een tafeltje passeerde waar een leuke vrouw een beetje sip naar de deur zat te staren.

Gepost door: theovanrijn1956 | december 28, 2013

Memory lane

Het komende jaar is het al weer 25 jaar geleden dat mijn vader op 66-jarige leeftijd overleed. Het was de kanker die hem een ongelijk gevecht deed verliezen. De ziekte die als volksvijand nummer één te boek staat, tiert helaas ook welig in mijn familie en ik weet dat de mijne daar helaas verre van uniek in is.

Gisteren was de uitvaart van een oom en tijdens de mooie toespraken die werden gehouden, hoorde ik voor het eerst van een andere overeenkomst dan die vreselijke ziekte tussen mijn vader en mijn oom. Pa was een klein jaartje ouder dan zijn zwager en beiden waren oud genoeg voor de Arbeitseinsatz, in de Tweede Wereldoorlog een Duits eufemisme voor dwangarbeid. Mijn vader sprak er weinig over, maar na zijn pensionering kon hij soms dagen zwijgzaam in een stoel zitten. Zijn gedachten mijlenver weg en op zijn gezicht lag een verdrietige uitdrukking. Wij wisten dan dat hij voor even weer terug was in de verschrikkingen van de oorlog. Mijn oom heeft langer de tijd gehad om alles nadrukkelijk te herbeleven en een deel daarvan werd gisteren dan ook benoemd. Het voerde mij in de kerk voor even terug naar mijn eigen vader. Lees Verder…

Gepost door: theovanrijn1956 | december 21, 2013

Drie wijzen

Al bij het ontwaken grijnsde een grauwe en grijze zaterdagmorgen me tegemoet. Omdat het nog slechts een paar dagen tot de kerst was, wilden we in de ochtend nog even snel een paar laatste boodschappen doen. Alles beter dan ’s middags in de drukte belanden en bovendien konden we met een vroeg vertrek de regen keurig voor blijven.

In het centrum van Nijverdal vormde zich op de parkeerplaats een heuse file. Niet van auto’s maar van mensen die een bonnetje uit de parkeerautomaat wilden trekken. De voorste vrouw, een file begint immers altijd vooraan, had erg veel moeite met de bediening van het toch echt simpele apparaat. Mijn vriendin legde geduldig uit hoe ze er een ticket uit kon krijgen en een dankbare glimlach was haar beloning. Ons parkeerbewijs volgde snel en deze plaatste ik zichtbaar achter het raam op het dashboard. Daarna kozen we de meest rappe route door het winkelbestand. Lees Verder…

Gepost door: theovanrijn1956 | december 19, 2013

De zesling

Aangezien er geen verhalen de ronde doen over aids bij dieren copuleer ik zo nu en dan met de hond van de buren. Een Sint Bernadette, hoog op de poten zodat ik niet te ver door de knieën hoef te gaan. Als tegenprestatie laat ik het beest elke dag uit. Natuurlijk ook om te voorkomen dat zij door een ander wordt besprongen.
We doen het altijd rechttoe rechtaan, op zijn hondjes. Variaties op het thema dragen weliswaar niet het gevaar op infecties in zich, maar er liggen andere onaangenaamheden op de loer. Een kennis heeft zich eens laten pijpen door een Spitsboef Terriër. Tamelijk onverstandig als je weet hoeveel kracht zo’n monster in zijn kaken heeft.
Ik ging langs en belde aan. De buurvrouw deed open een ik vroeg met een onschuldig gezicht: ‘Mevrouw, komt Heidi buiten spelen?’
‘Nee jongen, ze moet rusten.’ Ze straalde terwijl ze dit zei. ‘Ze heeft de afgelopen nacht een nest van zes puppy’s geworpen.’
Na aanvankelijke schrik, ik zag meteen een roedel jonge Bonteballen voor me, realiseerde ik me gelukkig de onmogelijkheid: ik ben gesteriliseerd.
‘Hoe heeft dat kunnen gebeuren?’ vroeg ik verbijsterd. Ik had haar wel dikker zien worden, maar dat had ik toegeschreven aan de stukken worst die ik haar voerde om haar stil te laten staan. ‘Ik heb altijd goed opgelet bij het uitlaten.’
‘Het ligt ook niet aan jou. We hebben haar laten dekken door een reu-met-stamboom van de vereniging.’

De hyperventilator schoot door naar maximaal vermogen. De slet!

Uit: Tot hier en niet verder ~ een leven in woorden (2012) – Adriaan Bontebal (1952-2012)

Gepost door: theovanrijn1956 | december 10, 2013

Greet

Als kleine jongen heb ik jarenlang in een flatwijk gewoond. Voor de deur lag een uitgestrekte polder. Het was een wijk in aanbouw en we werden derhalve ook nog eens omgeven door bouwerijen. Aan speelgelegenheid was er dan ook nooit gebrek. Als het weer slecht was, speelden we graag en vaak in en om ons flatgebouw.

Het was op een van die regenachtige dagen dat het verschijnsel zich voor het eerst aan me openbaarde. Vanaf een afstand zag ik haar al. Druk gesticulerend en naarmate ze naderde drong ook het geluid van haar stem steeds duidelijker tot me door. Ik keek links van haar, rechts van haar en voor en achter, maar ontdekte geen gesprekspartner en werd op slag een beetje bang. Lees Verder…

Gepost door: theovanrijn1956 | december 2, 2013

Schoonmoeders

Na de zoveelste mislukte relatie had ik mijn besluit genomen; geen blad meer voor mijn mond en alleen nog maar eerlijkheid. Kort nadat ik me dat had voorgenomen, bood het nieuwe oefenmateriaal zich aan. Een blonde stoot, gigantische bos tropisch hardhout voor de deur, onvoorstelbaar dom en, inherent aan dat laatste, ze viel voor me als een blok. Lees Verder…

Gepost door: theovanrijn1956 | november 26, 2013

Visserslatijn

Wanneer je een hectisch bestaan leidt, is niets zo ontspannen als een nachtje vertoeven in een bootje op het water. Mijn eigen leven kabbelt rustig voort. Om die reden hoef ik het al dan niet ruime sop dus niet te kiezen. Toch kan ik het zo nu en dan niet laten. Afgelopen nacht was het weer zover.

Eerder deze week had ik al een visboot gereserveerd bij De Merenburger in Stompwijk. Een exemplaar zonder motor dus ik zou ook nog aan mijn periodieke portie lichaamsbeweging toekomen. Ik had mijn Eurotientje vooraf voldaan en me de boot laten aanwijzen die ik gisterenavond laat tot de tijdelijk mijne mocht rekenen. Lees Verder…

« Newer Posts - Older Posts »

Categorieën