Gepost door: theovanrijn1956 | november 25, 2014

Oproer in de apotheek

Bij de apotheek was het een drukte van belang. Het leek zelfs wel of de bloedverdunners, cholesterolremmers en antidepressiva in de aanbieding waren. Ik trok uit het nummertjesapparaat lotnummer 81 en sloot geduldig aan bij de rij wachtenden.

Een blik op de achter de balie opgehangen teller leerde me dat ik nog vijf klanten voor me had. Om de tijd te doden, begon ik op mijn gemak de andere klanten te observeren. Ik bleek daar alle tijd voor te hebben, want bij een van de twee geopende loketten stond een man die duidelijk tekenen van beginnende dementie vertoonde. De apotheker stond hem heel geduldig te woord en in stilte prees ik haar om het geduld en de klantvriendelijkheid.

Je kunt erop wachten dat een van de andere mensen zich gaat ergeren en het duurde dan ook niet lang voordat een in rode jas gehulde vrouw zich tot mij wendde en op samenzweerderige toon haar beklag begon te doen. Ik besloot er absoluut niet in mee te gaan en wees haar op de kwaliteiten van de apotheker, die toch het toonbeeld van maatschappelijke betrokkenheid was. Het door mij gewenste resultaat had ik bereikt, want het mopperende mens droop af zonder me nog een blik waardig te keuren. Ik had duidelijk niet de juiste antwoorden gegeven.

Toen na verloop van tijd de oude man met een gepuzzeld gezicht vriendelijk groetend balie en apotheker de rug toekeerde, ging het ineens een stuk sneller. Ik keek op mijn gemak nog eens rond en zag dat de mopperkont op een stoeltje naast een nog oudere vrouw had plaatsgenomen en daar in een geanimeerd gesprek was gewikkeld. Ze was ongetwijfeld druk met het klagen over een dementerende medemens en daarbij ontging haar de rest van de wereld totaal. Het verbaasde mij dan ook niet dat toen het nummer boven de balie naar tachtig versprong, er niemand was die zich meldde.

Bij 81 was het mijn beurt en in de wetenschap dat de dame met de rode jas er al had gestaan toen ik mijn nummertje pakte, stapte ik naar de balie. Mijn gezicht verraadde waarschijnlijk mijn binnenpretje, want de apotheker keek me vragend aan. Ik overhandigde mijn recept en wachtte terwijl zij de medicijnen bij elkaar zocht. Intussen bleek het ongeduldige type weer wakker te zijn, want met het nummertje in haar vooruitgestoken hand kwam ze op mijn balie afgestapt. ‘Ik heb nummer tachtig en ik heb helemaal niet gehoord dat die al aan de beurt was,’ liet ze luidkeels weten. De man achter mij vertelde haar op duidelijk geamuseerde toon dat ze dan dus beter op had moeten letten. Met: ‘Ja, dat apparaat praat nu eenmaal niet en verspringt geluidloos,’ deed ik ook nog een duit in het zakje. Voor het eerst sinds mijn aanwezigheid in de apotheek hield de vrouw haar kaken stijf op elkaar.

Nadat ik mijn medicijnen in ontvangst had genomen, draaide ik me om en liep naar de uitgang. In het voorbijgaan wisselden de wachtende man en ik nog een snelle blik van verstandhouding en met een grijns van oor tot oor verliet ik het pand.

Advertenties

Responses

  1. Mensen als deze mevrouw snappen meestal niet dat ze zichzelf tot slachtoffer maken…. 🙂

  2. geen leuker vermaak dan leedvermaak, dus

  3. Herkenbaar! Het is altijd weer een hele belevenis daar! Haha.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: