Gepost door: theovanrijn1956 | april 6, 2014

Zondagskind

Het is donderdag en het loopt al tegen het einde van de ochtend. Ik zit in de auto en rijd over de A12 van kantoor in Utrecht naar huis in Leidschendam. De radio staat op 3FM. Dan hoor ik ineens het bericht dat Thé Lau terminale kanker heeft. Het bericht wordt gevolgd door een flard uit een vraaggesprek met hem dat eerder die ochtend op de radio is uitgezonden. Hij laat weten dat hem nog 6 tot 9 maanden resteert. Ik ben er even nadrukkelijk stil van.

De rest van de dag gaan mijn gedachten met enige regelmaat terug naar de zanger en zijn doodvonnis. Steeds opnieuw dwing ik mezelf om over andere dingen na te denken; dit is op een bizarre manier iets dat veel te dichtbij komt. Wel plaats ik op facebook nog de volgende statusupdate: Vandaag hoorde ik op de radio het bericht dat Thé Lau, zanger van The Scene, terminaal ziek en daarmee een volgend slachtoffer van de kanker is. Wat zou het toch een mooi eerbetoon aan hem zijn als ‘Iedereen is van de wereld’ voortaan hét lied van de ‘Dag tegen racisme en discriminatie’ zal zijn.

’s Avonds sta ik op het punt om, een stuk later dan gebruikelijk, naar bed te gaan, als er een sms’je binnenkomt. Het bericht ‘Thé Lau is nu bij RTL Late Night,’ doet me besluiten om op te blijven. Ik kijk en luister naar een indringend interview dat hem wordt afgenomen door Umberto Tan. Niet voor het eerst verbaas ik me over de ogenschijnlijke kalmte van een terminale kankerpatiënt. Even vraag ik me af of de boodschap al wel is binnengekomen bij de zanger. Wanneer de laatste woorden klinken van Iedereen is van de wereld – wat een toeval na mijn statusupdate van eerder op de dag – , zie ik dat zijn ogen glinsteren en dat Thé duidelijk geëmotioneerd is.

Als ik eindelijk in bed lig, kan ik de slaap maar moeilijk vatten. Mijn gedachten razen door een achtbaan vol herinneringen. Mijn vader die in juli 1989 het vonnis krijgt van niet te genezen kanker en volop uitzaaiingen. Zes weken later al sluit hij zijn ogen definitief. Aad, mijn oudste broer, die eind december 2011 dezelfde onrechtvaardige rechter als onze pa treft en een resterende levensverwachting van hooguit negen maanden zonder mogelijkheid op hoger beroep krijgt. Ook hij overlijdt vervolgens een kleine zes weken later. Beiden hadden datgene over zich wat Thé Lau tijdens het interview ook uitstraalde; kalmte, berusting en acceptatie.

’s Morgens stap ik gebroken mijn bed uit. Het duurt niet lang voordat een gevoel van opluchting zich van me meester maakt. Ook ik had eens kanker. Dat was in december 2010. Bij mij bleek één operatie afdoende. Chemo en medicatie bleven me bespaard. Ik ben op een vrijdag geboren en ondanks dat een enorm zondagskind.

Advertenties

Responses

  1. Ik zag hem ook bij Umberto. Ik dacht: daar staat iemand die nog zo vol leven is. Het is gruwelijk wreed af en toe, het leven. En ja, onrechtvaardig ook.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: