“De bosrijke omgeving van hotel ‘Het Spinnewiel’ biedt tal van mogelijkheden. Naast uitgebreide wandelroutes treft u in de directe omgeving ook volop gelegenheid voor culturele, educatieve of sportieve ontspanning. Met de eveneens georganiseerde excursies is dit een ideale plek om als ‘alleengaande’ uw vakantie door te brengen.”
De bijbehorende plaatjes op de internetsite van het hotel hadden de rest gedaan en hem over de streep getrokken. Hij had last minute een eenpersoonskamer geboekt, andere waren er niet beschikbaar, en meer had hij ook niet nodig.

Vanochtend was hij om half tien in zijn auto gestapt. Hij had ruim de tijd genomen, want hij werd volgens afspraak om elf uur verwacht. Voor hij de motor startte, stelde hij eerst zijn TomTom in. Zonder dat hulpmiddel zou de reis met zijn richtingsgevoel beslist twee keer zo lang duren. Terwijl hij terugdacht aan zijn vele omzwervingen grinnikte hij. De daarmee verspilde brandstof had ongetwijfeld een kleine energiecrisis kunnen bezweren. Vandaag ging hij recht op zijn doel af en zou elke minuut van zijn te lang uitgestelde vakantie ten volle benutten.

In de laatste weken voor zijn overlijden uitte mijn broer vaak de wens om nog een laatste bundel uit te brengen. De harde schijf waarop de verhalen staat waaruit het boek gaat worden samengesteld, was vooralsnog ontoegankelijk. Een week voor zijn verscheiden kwam zijn ‘computermannetje’ Frans de gerepareerde pc terugbrengen.

We spraken er vaker over en op aanraden van een vriend, zou hij de bundel eerst bij zijn oude uitgever ‘In de Knipscheer’ aanbieden. “Dan zet ik het contract gelijk op jouw naam en dan kan je de royalty’s gebruiken voor je eigen projecten,” zo hield hij me voor. Voor wie het niet weet; mijn schrijven wordt uitgegeven en een keer per jaar geef ik zelf uit. Dat laatste was ook waar hij op doelde en in twee van mijn drie uitgaven, ‘Verhalen van de straat’ en ‘Adrenaline’, prijkt ook een verhaal van hem. Ik bood hem aan om, indien het niet via zijn reguliere uitgever zou worden uitgegeven, dit zelf in mijn eigen beheer te gaan doen.

Broer Aad was een echte ‘womanizer’ en het was dan ook niet verwonderlijk dat ik afgelopen vrijdag bij zijn uitvaart minimaal vier van zijn voormalige relaties langs de kist heb zien lopen. Het fenomeen broer en vrouwen leverde mij tijdens zijn ziek zijn een grappig geheim op. Iets waarover ik hem absoluut niets mocht vertellen en dat heeft me verdomd veel moeite gekost.

Het zal een kwart eeuw geleden geweest zijn toen mijn in Nijverdal woonachtige vriendin én in het Haagse woonde én in een jongerencentrum werkte. Op een van de avonden waarop zij werkte, werd er een literaire avond georganiseerd. Mijn broer timmerde in die tijd druk aan de weg met zijn voordrachten en stond ook bij die gelegenheid op de programmaposter. De avond kabbelde literair verantwoord naar zijn einde en hij genoot van het optreden en zijn biertje.

‘A man is happiest when there is a balance
between his needs and his possessions.’
Trevanian

Bedroefd, maar ook dankbaar dat hem verdere pijn bespaard is gebleven, laten
wij u weten dat na een kortstondige ziekte is overleden

Aad van Rijn

Ma
Broers en zussen
Neven en nichten
Vrienden

Hij overleed in de leeftijd van 59 jaar.
11 februari 2012
Paulus Potterstraat 141
Den Haag

Correspondentieadres:
Dokter van Ledestraat 17
2265 BP Leidschendam

U kunt afscheid nemen van Aad op donderdag 16 februari van 20.15 tot 21.00 uur
in het RGU Uitvaartcentrum, Sammersweg 4 te Rijswijk.

De samenkomst voorafgaand aan de crematie vindt plaats op vrijdag 17 februari
om 16.30 uur in de grote aula van crematorium Ockenburgh,
Ockenburghstraat 21 te Den Haag.

Na de plechtigheid is er gelegenheid tot informeel condoleren
en een kort samenzijn in de ontvangkamer van het crematorium.

Vandaag, 11 februari 2012, is mijn oudste broer Aad overleden. We zijn verdrietig dat hij er niet meer is, maar erg blij dat een verder lijden hem bespaard gebleven is. Zodra er een rouwkaart beschikbaar is, zal ik hem op deze site plaatsen.

Hoewel ik wel vaker over mijn vader schrijf, zijn er twee dagen per jaar waarop ik wat nadrukkelijker bij mijn herinneringen aan hem stil sta. Voor sommige mensen en op onderdelen van dit verhaal zal ik ongetwijfeld in herhaling vallen. Vandaag maakt me dat eerlijk gezegd niet zo veel uit.

Mijn vader was een hardwerkende man en dit deed hij uit liefde voor zijn grote gezin. Met alleen de lagere school als bagage in zijn leergierige rugzak was hij ook gedoemd tot hard werken en weinig krijgen. Het woord verdienen is hier niet op zijn plaats, want wat hij verdiende heeft hij in al die jaren niet gekregen.

Als je als op een na jongste in een gezin met negen kinderen ter wereld bent gekomen, is er vrijwel niets wat nu juist jij als eerste uitvreet. Toch deed ik er altijd alles aan om zo origineel mogelijk uit de ongehoorzame hoek te komen.

Het was een winter waarin de rayonhoofden hun rayonhoofd gewoon bij het dagelijkse werk konden houden. Geen enkele reden om ze bij elkaar te roepen, want het kwakkelde. Een paar dagen van matige vorst werden steeds afgewisseld met een korte periode van milde dooi. De regelmatige sneeuwval verergerde de onbetrouwbaarheid van het ijs ook nog eens in hoge mate. Het kon en mocht de pret van mijn klasgenoten en mij niet drukken. Waar het schaatsen die winter tot mislukken was gedoemd, vierde het schotsje lopen hoogtij.

Het is weer de periode van sneeuwdekken, niet startende auto’s of, als ze dat wel doen, die soms met geen mogelijkheid van de parkeerplek te krijgen zijn. Tijdens die ‘Noord Poolse landdagen’ bekruipt mij ook altijd een gevoel van diep medelijden met mensen die dak- en thuisloos zijn.

In één oogopslag had ik de inhoud van de koelkast weten te beoordelen als ruim onvoldoende. Een lijstje was snel gemaakt, maar daarna begonnen de vertragende acties. De auto stond sinds de voorgaande dag ingesneeuwd. Ik was duidelijk veroordeeld tot een voettocht en de aanhoudende sneeuwval werkte bepaald niet bevorderlijk op mijn tempo met het de deur uitgaan. Met tegenzin trok ik de stoute snowboots aan en startte mijn poolexpeditie.

Wanneer ik ergens uitgenodigd word, heb ik er een hekel aan om met lege handen aan te komen. Op de dag des Heren is het alternatief vaak een bosje bloemen bij een tankstation en mijn ervaring is, dat die niet langer dan een halve dag meegaat. Daarom kocht ik op zaterdag voor de gastvrouw van de volgende dag een klein mandje met plantjes.

Op de zondag verbaas ik mezelf door in een keer naar het juiste adres te rijden. Dit is me nog nooit eerder gelukt, ook al ben ik er al vaak geweest. Mijn ingebouwde MotMot draait moeiteloos elke route in mijn hoofd om. Klokslag half drie bel ik aan en word door de gastheer binnen gelaten. Na de nodige begroetingen nestelen we ons in de tuin. Wel in de schaduw, want het is behoorlijk warm in de felle zon.

Ik ben een onvervalste langslaper en dat is zelfs zo erg, dat ik soms een complete dag en een hoogst enkele keer zelfs twee dagen niet uit mijn bed kom. In mijn omgeving beweert men, dat ik vaak een gat in de dag slaap en ik ben reuzenblij, dat dit niet andersom is.

Vorige week dinsdag was het weer eens raak, maar dan bedoel ik ook goed raak. Ik denk dat het rond een uur of drie in de middag was, toen ik wakker schrok. Ik opende mijn ogen en realiseerde me even niet waar ik was. In een poging om wat meer te zien en te focussen deed ik een greep naar de plek waar ik dacht dat mijn bril op mijn nachtkastje lag. Mis! Ik tastte, op klaarlichte dag, volkomen in het duister. Geen flauw idee waar ik me bevond en dat gold in versterkte mate voor mijn bril.