Het zal een kwart eeuw geleden geweest zijn toen mijn in Nijverdal woonachtige vriendin én in het Haagse woonde én in een jongerencentrum werkte. Op een van de avonden waarop zij werkte, werd er een literaire avond georganiseerd. Mijn broer timmerde in die tijd druk aan de weg met zijn voordrachten en stond ook bij die gelegenheid op de programmaposter. De avond kabbelde literair verantwoord naar zijn einde en hij genoot van het optreden en zijn biertje.

Na afloop liep hij mijn huidige vriendin tegen het bevallige lijf en versierder als hij was, waagde hij ook bij haar een poging. Met een
“Weet jij wel dat je de mooiste ogen hebt, die ik ooit heb gezien,” legde hij in een klap zijn versiertruc op tafel. Het slachtoffer in spe antwoordde gevat, daarbij refererend aan het meisje waar broer vlak daarvoor mee had staan te praten,
“Dat heb je haar zeker ook net verteld.” Betrapte broer ontkende dit stellig en droop af.

Toen ik ergens in de afgelopen weken, voor het eerst met mijn vriendin, bij hem op bezoek ging, was dat in deze wetenschap. Ik was benieuwd of er enige herkenning zou zijn en wachtte rustig en met een heimelijk stukje vermaak stelde ik haar voor. Er was geen sprake van toneelspel toen hij kennis maakte met haar. Het was een genoeglijke middag en na afloop mailde broer nog over het genoegen van de kennismaking.

Toen mijn broer vorige week zaterdag overleed, heeft mijn vriendin nog een tijdje op de rand van zijn bed gezeten. Het was een wrang soort ‘second best’ en hij heeft het helaas niet meer meegekregen.

Bedroefd, maar ook dankbaar dat hem verdere pijn bespaard is gebleven, laten
wij u weten dat na een kortstondige ziekte is overleden

Aad van Rijn

Ma
Broers en zussen
Neven en nichten
Vrienden

Hij overleed in de leeftijd van 59 jaar.
11 februari 2012
Paulus Potterstraat 141
Den Haag

Correspondentieadres:
Dokter van Ledestraat 17
2265 BP Leidschendam

U kunt afscheid nemen van Aad op donderdag 16 februari van 20.15 tot 21.00 uur
in het RGU Uitvaartcentrum, Sammersweg 4 te Rijswijk.

De samenkomst voorafgaand aan de crematie vindt plaats op vrijdag 17 februari
om 16.30 uur in de grote aula van crematorium Ockenburgh,
Ockenburghstraat 21 te Den Haag.

Na de plechtigheid is er gelegenheid tot informeel condoleren
en een kort samenzijn in de ontvangkamer van het crematorium.

Mijn vader was een hardwerkende man en dit deed hij uit liefde voor zijn grote gezin. Met alleen de lagere school als bagage in zijn leergierige rugzak was hij ook gedoemd tot hard werken en weinig krijgen. Het woord verdienen is hier niet op zijn plaats, want wat hij verdiende heeft hij in al die jaren niet gekregen.

Elk dubbeltje werd omgedraaid en het was elke maand, dat dit muntstuk op zijn kant terecht kwam als het er om ging om rond te komen. Het was een tijd waarin de nu helaas zo noodzakelijk voedselbanken nog uitgevonden moesten worden en daarom hield mijn pa er jarenlang drie banen op na. Hoe graag hij ook veel tijd met zijn gezin doorbracht, hij had het simpelweg niet. Ooit stuurde hij me op een zaterdag naar een winkel om shag voor hem te kopen. Ik kreeg 100 gulden mee en verloor op de terugweg het wisselgeld. Een normaal mens, ja, ik dus ook, zou vreselijk uit zijn dak gaan. Mijn vader niet, die keek alleen maar zorgelijk en had nog met mij te doen ook.

Pa was de eerste geëmancipeerde man in Nederland, al deed hij zijn activiteiten op dat gebied in eerste instantie in het diepste geheim. Waar mijn moeder bezig was achter de naaimachine, stond mijn vader, met de gordijnen dicht, in de huiskamer te strijken. Zolang als ik me kan herinneren, stond hij dagelijks, na zijn tweede baan, aan het fornuis te koken. Hij kon dat ook stukken lekkerder dan mijn moeder en het koken heb ik dan ook van hem geleerd.

Toen hij het rustiger kreeg, haalde hij de tijd die hij niet met ons door had kunnen brengen ruimschoots in met zijn kleinkinderen. Regelmatig nam hij er een of twee mee naar de camping en vaak zat zijn auto vol met kinderen voor een bezoekje aan de bioscoop.

In juli 1989 werd de diagnose kanker bij hem gesteld en wel in zodanige vorm, dat genezing niet anders dan een utopie bleek te zijn. We hebben hem voor zijn laatste weken met liefde naar huis laten komen en hebben nog zoveel mogelijk tijd met hem doorgebracht. Terwijl de krachten langzaam maar heel erg zeker uit hem wegebden, slaagde hij er toch in, om nog zoveel mogelijk voor de nabestaanden te regelen. Op 23 augustus van dat jaar blies hij zijn laatste adem uit.

Het was 3 december 2010 toen ook bij mij de diagnose kanker werd gesteld. De erfelijke factor had toegeslagen en mijn geest ging onmiddellijk met me aan de haal; het scenario van mijn vader ineens weer glashelder voor de geest. Ander dan bij hem bleek een snelle operatie, zo werd mij afgelopen januari duidelijk, afdoende. Zonder chemo wandel ik weer schoon door het leven. Wrang genoeg bereikte mij rond dezelfde tijd het bericht dat een van mijn broers dezelfde diagnose als mijn vader heeft. Niet operabel en al bij de eerste berichten uitbehandeld…

Mijn vader zou vandaag 89 zijn geworden en, hoewel ik noch seniel noch kinds ben, ik ‘praat’ nu regelmatiger dan ooit met hem. Het onderwerp laat zich raden.

Het was een winter waarin de rayonhoofden hun rayonhoofd gewoon bij het dagelijkse werk konden houden. Geen enkele reden om ze bij elkaar te roepen, want het kwakkelde. Een paar dagen van matige vorst werden steeds afgewisseld met een korte periode van milde dooi. De regelmatige sneeuwval verergerde de onbetrouwbaarheid van het ijs ook nog eens in hoge mate. Het kon en mocht de pret van mijn klasgenoten en mij niet drukken. Waar het schaatsen die winter tot mislukken was gedoemd, vierde het schotsje lopen hoogtij.

Die woensdagochtend was het geroezemoes in de vijfde klas van de ‘Sint Janschool’ niet van de lucht. Het lukte meester Valk met moeite om de groep in het gareel te houden. Omdat er in die tijd nog niet op een tikje meer of minder werd gekeken, deelde hij ook regelmatig van die venijnige ‘okkernootjes’ uit. Als je het woord okkernoot in een woordenboek opzoekt, dan staat daar als betekenis ‘walnoot’ achter. De op school gehanteerde variant had echter niets met deze vrucht van doen. Daar was het een kwestie van een vuist ballen en zo hard mogelijk met de knokkels op het hoofd van het gelegenheidsslachtoffer slaan.

De bel van twaalf uur klonk zowel klas als meester als een bevrijding in de oren. Het lokaal stroomde in een oogwenk leeg en buiten op het plein vormde zich al snel het groepje met de lefgozers. Dat ik me daar nadrukkelijk toe rekende, behoeft geen verder betoog. Het korte overleg dat op het groeperen volgde, resulteerde erin dat we nog voor het naar huis gaan ergens zouden gaan ‘ijsje brouwen’. De keuze van de sloot was geen willekeurige. Niemand wilde voortijdig ten overstaan van zijn maten door moeders van het ijs geplukt worden en daarom togen we naar een volgende woonwijk.

Bij de sloot aangekomen, vormden zich drietallen die groepsgewijs over het nog ongeschonden oppervlak denderden. Het ijs begon steeds luider en nadrukkelijker te protesteren en al snel waren de eerste ‘zeikpoten’ en schotsen een feit. Het zou nog slechts een kwestie van tijd zijn, vooraleer de eerste een volledig nat pak op zou lopen. Er begonnen zich steeds grotere gaten tussen de drijvende platen te vertonen en steeds minder klasgenoten waagden het er nog op. Dat was het moment waarop vriend Hans me voorstelde dat wij beiden het er nog één keer op zouden wagen. Toen de groep mijn aarzeling bemerkte, was het raak. “Durf je niet! Durf je niet! Durf je niet,” werd ik door het voltallige koor uitgedaagd. Het was overduidelijk dat mijn klasgenoten mijn gebruiksaanwijzing uit het hoofd kenden. Zeg de magische woorden en ik ga de uitdaging aan. Ik nam dan ook een aanloop om vaart te krijgen. Hoe sneller ik over de schotsen hopte, des te kleiner de kans dat ik te water zou raken. Met een krachtige afzet belandde ik op de eerste schots. Even snel schoten mijn benen onder mijn lijf vandaan en met een sierlijke glijbeweging gleed ik tussen twee schotsen door de sloot in. Lachsalvo’s en gejoel was mijn deel, terwijl het gezelschap nog wel de tegenwoordigheid van geest had om me uit het ondiepe water te peuren. Drijfnat en versteend droop ik af naar huis.

Thuis gekomen wachtte mij een warm onthaal van mijn moeder. Begeleid door een storm aan verbaal geweld werd ik uit mijn kleren geplukt en onder de warme douche gezet. Na afloop liet de klaargelegde kleding niets aan duidelijkheid te wensen over. Het voor zaalgebruik uitermate geschikte judopak bevestigde het onuitgesproken vonnis van een woensdagmiddagje huisarrest.

Toen ik eerder deze week een paar jongetjes heen en weer zag rennen over het ijs, kon ik een glimlach niet onderdrukken. Om een complete afbreuk aan mijn status van volwassene te voorkomen, waarschuwde ik ze vervolgens voor de gevaren en liep met een hoofd vol warme herinneringen het pad verder af.

In één oogopslag had ik de inhoud van de koelkast weten te beoordelen als ruim onvoldoende. Een lijstje was snel gemaakt, maar daarna begonnen de vertragende acties. De auto stond sinds de voorgaande dag ingesneeuwd. Ik was duidelijk veroordeeld tot een voettocht en de aanhoudende sneeuwval werkte bepaald niet bevorderlijk op mijn tempo met het de deur uitgaan. Met tegenzin trok ik de stoute snowboots aan en startte mijn poolexpeditie.

Ik was maar nauwelijks buiten de deur of de eerste sneeuwbal trof doel. Pats! Boven op mijn bril. Een geluk bij een ongeluk was, dat de kwajongen er zelf van schrok en het besneeuwde hazenpad koos. In de winkel zou ik eieren voor mijn geld kiezen en hem er, als ik hem op de weg terug tegen zou komen, mee bekogelen. Met een opgepoetste en weer schone bril vervolgde ik mopperend mijn weg. Nadat ik me nog van mijn beste kant had laten zien en een onfortuinlijke automobilist met de nodige glijpartijen op weg had geholpen, bereikte ik de supermarkt.

Met het lijstje als leidraad in de hand struinde ik de paden af en gooide het hoogstnoodzakelijke in het karretje. Ik moest het tenslotte ook nog maar thuis zien te krijgen. Veel supermarkten hebben tegenwoordig een plek waar je gratis koffie kunt tappen. Deze vormde daarop geen uitzondering en het zich daar ontrollende schouwspel trok mijn onverdeelde aandacht. Een haveloze man stond daar met een verheerlijkte blik van een bekertje duidelijk nog te hete koffie te slurpen. Van iets verderop kwam een man stevig doorstappend op hem aflopen. De man, ongetwijfeld chef van de supermarkt, leek niet al te blij met zijn koffievisite.

Bij zijn ‘gast’ aangekomen, beval hij hem met onvriendelijke stem om de winkel te verlaten. Met een van trots oplichtend gezicht hield de man met een uitnodigend gebaar zijn winkelmandje met twee gestrekte armen voor zich uit. Op de bodem ontwaarde ik een enkel pakje cup a soup in het verder lege mandje.
“Kijkt u maar, mijnheer. Ik ben boodschappen aan het doen,” klonk er uit de mond met het gebit dat zijn beste tijd allang achter de rug had. Ik zag dat de winkelchef zich boos maakte. Net op het moment waarop hij leek te gaan ingrijpen, ontdekte hij mij. Mijn lichtelijk geamuseerde belangstelling kon hem met geen mogelijkheid ontgaan. Dat, plus het feit dat mijn sympathie overduidelijk bij de koffiedrinker lag. Met een stuntelig gebaar en een vies gezicht klopte hij de man op zijn rug en zei dat het al goed was. Daarna haastte hij zich naar het magazijn, alwaar hij ongetwijfeld zijn handen grondig zou wassen.

In het voorbijgaan duwde ik de zwerver een briefje van vijf in zijn handen.
“Hier, dan kun je er ook nog een koekje bij nemen,” voegde ik er aan toe. Met een grijns van oor tot oor nam hij het in ontvangst. Ik rekende mijn boodschappen af en trotseerde voor de tweede en laatste keer die dag de gestaag vallende sneeuw.

Op de zondag verbaas ik mezelf door in een keer naar het juiste adres te rijden. Dit is me nog nooit eerder gelukt, ook al ben ik er al vaak geweest. Mijn ingebouwde MotMot draait moeiteloos elke route in mijn hoofd om. Klokslag half drie bel ik aan en word door de gastheer binnen gelaten. Na de nodige begroetingen nestelen we ons in de tuin. Wel in de schaduw, want het is behoorlijk warm in de felle zon.

Geheel in de stijl van de later die middag op het programma staande barbecue gaan de gesprekken voornamelijk over koetjes en kalfjes. Het weer en de gesprekken maken dorstig en de koude drankjes vinden gretig aftrek. Binnen zitten de zoon van het echtpaar en een vriend televisie te kijken. Ik benijd ze niet, want daar is het nog warmer dan buiten onder de luifel.
Dan is het tijd om het vuur aan te steken.

Is het je wel eens opgevallen dat het in negenennegentig procent van de gevallen de man is, die deze taak met groot enthousiasme op zich neemt? Mannen en vuur, een onverbrekelijke twee-eenheid. Zelf behoor ik niet tot die een procent uitzondering. Zo was ik afgelopen december in ons vakantiehuisje in Normandië met geen stok bij de openhaard weg te slaan.
Nadat de vlammen gretig aan de kolen likten, nam de gastheer weer plaats in zijn stoel. De gastvrouw had een en ander met argusogen gevolgd en zag nu met lede ogen aan, dat het vuur een bedreiging vormde voor haar zojuist aangeschafte luciferplantjes. Mij leek dat wel toepasselijk, maar de man koos eieren voor zijn geld en verplaatste de barbecue.

De speklapjes, biefstukjes, filetlapjes en hamburgers volgden elkaar in snel tempo op. Ik begon al aardig gevuld te raken en maakte dat ook kenbaar. De gastheer verzekerde me, dat ik het hoogtepunt dan zou missen: de spareribs.
“Je hebt nog nooit zulke grote en lekkere gegeten, Theo,” zo verzekerde hij me. Toen hij terugkeerde uit de keuken, kon ik hem over het formaat niet tegenspreken. Ik vroeg hem van wat voor dier deze ribben afkomstig waren.
“Daar heb ik geen idee van. Ik koop ze altijd van de buurman. Die heeft meer van die schimmige handeltjes. Goud, sieraden en vlees. Het is goedkoop en dan stel je verder geen vragen.”
Het vlees was mals en lekker. Mijn nieuwsgierigheid naar het dier waarvan het afkomstig was, werd almaar groter. Ik nam me voor om het straks aan de buurman te vragen.

Na het toetje, heerlijke chocolade-ijs, en de koffie was het voor mij tijd om weer op huis aan te gaan. Ik nam afscheid van mijn vrienden en nadat ze de deur gesloten hadden, liep ik op het huis van de buurman aan. Bij het zien van het bord naast de voordeur, stokte mijn eerst nog voortvarende pas. “Uitvaartverzorging Johan Vriesde.” De witte letters op het zwarte bord hadden een verwoestende uitwerking op mijn maag. In de nabijgelegen struiken kotste ik barbecue, ijs en koffie in recordtempo uit. Daarna vluchtte ik naar mijn auto.
Thuisgekomen draaide ik 0800-7000, ‘Meld misdaad anoniem’ en deelde mijn vermoedens.

AD – Haagsche Courant maandag 28 juni 2010
Zoetermeer – Na een tip via het telefoonnummer van ‘Meld misdaad anoniem’ heeft de politie een inval gedaan in het huis van de 39-jarige J. V. in Zoetermeer. In een vriezer werden de uitgebeende resten van zeker 12 mensen aangetroffen. Ook werd een grote voorraad gouden tanden en kiezen en diverse kostbare sieraden in beslag genomen. De man, van beroep begrafenisondernemer, is voor verhoor meegenomen naar het plaatselijke hoofdbureau van politie.

Eerder gepubliceerd in de bundel ‘Vissen zonder aas’ (maart 2011)

Vorige week dinsdag was het weer eens raak, maar dan bedoel ik ook goed raak. Ik denk dat het rond een uur of drie in de middag was, toen ik wakker schrok. Ik opende mijn ogen en realiseerde me even niet waar ik was. In een poging om wat meer te zien en te focussen deed ik een greep naar de plek waar ik dacht dat mijn bril op mijn nachtkastje lag. Mis! Ik tastte, op klaarlichte dag, volkomen in het duister. Geen flauw idee waar ik me bevond en dat gold in versterkte mate voor mijn bril.

Toen mijn ogen weer wat beter in staat bleken om de omgeving in zich op te nemen, zag ik dat ik een luier om had. ‘Mijn bed’ lag ook niet stil, maar schommelde en als ik opzij keek, zag ik een steeds wisselend motief op het behang. Het veronderstelde bed bleek een rieten mandje en aan een voorbij zwemmende Nijlgans vroeg ik waar ik me bevond. Vrienden zeggen regelmatig tegen me ‘Go with the flow,’ maar dit was me wat al te gortig. Toen ik me realiseerde dat ik een gesprek probeerde aan te knopen met de zwemvogel, wist ik ook ineens waar ik me bevond. Het beest bromde tegen me: “vraag het aan hem, hij weet meestal alles” en hij wees met zijn snavel naar een op de oever staande mannenfiguur.

Met een hengel viste hij mijn rieten mandje naar de kant en haalde me eruit.
“Is dit een soort van parararalelle wereld of zo,” stamelde ik verbaasd tegen de man met het varkenshoofd.
“Je kunt het woord parallelle niet eens fatsoenlijk uitspreken, dus waarom zou je dan in hemelsnaam in zo’n wereld terechtgekomen zijn,” repliceerde het vreemde wezen nogal knorrig. “Dit is een bijbels tafereel en je bent hierin verzeild geraakt omdat je een gat in de dag hebt geslapen, ” zo knorde hij chagrijnig verder. “Zo nu en dan krijgen we van die luilakken langs en ik vis ze vervolgens uit het water,” besloot hij zijn korte toelichting.

“Mozes Mina, waar ben ik in beland?” vroeg ik het manvarken met mijn verrassend hoge stem. “
Dat Mozes klopt, maar Mina ken ik niet,” knorde het ding, nog steeds slecht gehumeurd, terug. “Hoe dan ook, je zult snel moeten leren lopen, want ik heb niet de hele dag de tijd en je moet nog iets met stenen tafelen en de Rode Zee gaan doen. Ik ben echt niet van plan om dat soort klusjes voor je op te knappen” en gelijk werd ik op mijn kleine voetjes gezet. Prompt viel ik om en kwam met mijn hoofd onzacht in aanraking met iets waarvan ik aannam dat een zwerfkei was, want kort daarvoor had het er nog niet gelegen.

Ik zonk weg in een diepe bewusteloosheid en toen ik weer bijkwam, zag ik op de wekker, dat het al zeven uur in de avond was. Op de tast pakte ik mijn bril van het nachtkastje en bedacht me dat ik sinds de voorgeschreven en trouw ingenomen doses morfine vreemde avonturen beleef én een gat in de dag slaap. Vanochtend ben ik maar weer eens vroeg opgestaan.

Eerder gepubliceerd in de bundel ‘Alle dagen zijn hetzelfde… behalve vandaag’ (april 2010)

De bootreis door Noorwegen in mei 2010, leverde mij op de vroege ochtend schitterende beelden op. Een zonnetje dat aarzelend de bergen beklom en dan ineens over de top heen gluurde. De weerspiegeling op het vrijwel gladde water kan het best omschreven worden als idyllisch. Wanneer mijn eerste sjekkie van de dag het ruime sop gekozen had, was het mijn gewoonte om even te gaan vissen. Tijdens de vakantie heb ik het niet verder gebracht dan drie bijna vangsten, maar de rust van het ochtendgloren vergoedde veel, zo niet alles.

De vroege morgen van de woensdag zal ik nooit meer vergeten. Als gewoonlijk was ik de enige aan dek, terwijl ik mijn lijntje uitwierp. Het succes bleef weer eens uit en na een tiental worpen was ik het al meer dan zat. Ik borg de spullen op, draaide een sjekkie en staarde over het water. Met mijn ogen volgde ik een meeuw die laag over het water scheerde. Toen de vogel ging zitten en steeds hoger boven het water kwam, knipperde ik met mijn ogen om beter te kunnen focussen. Tergend langzaam rees er iets op uit het water dat verdacht veel weg had van een periscoop.

Na tien minuten had ik het volle zicht op een heuse duikboot. Ik vroeg me af wat zo’n ding in de fjorden te zoeken had en het antwoord liet niet lang op zich wachten. Uit het geopende luik kwamen twee Vikingen aan dek. Ze stapten in een rubberbootje en roeiden naar onze afgemeerde zeilboot toe. De grootste van de twee maakte zich bekend als Harald en begon in rap Noors een aantal vragen op me af te vuren. Toen hij mijn niet begrijpende blik zag, ging hij over op Engels.
Hij vroeg me de weg naar Oslo en verklaarde zijn verzoek met:
“Want onze BjärnBjärn heeft onderweg de geest gegeven.” Ik moest hem het antwoord schuldig blijven en liet hem weten dat ik in staat ben om op de oppervlakte van een postzegel de weg nog kwijt te raken. Nieuwsgierig informeerde ik naar het hoe en waarom van de duikboot.
“Vroeger roeiden jullie toch gewoon,” sloot ik mijn vraag af. Hij schoot in een bulderende lach.
“We zijn natuurlijk wel met onze tijd meegegaan, knul. Een duikboot gaat een stuk sneller en we worden er niet zo moe van.” Met een brede armzwaai en een doei roeiden de twee terug naar hun onderzeeër.

Toen ze weer onder water verdwenen, vroeg ik me af hoe ik het mijn vrienden zou gaan vertellen. Ik heb het uiteindelijk maar achterwege gelaten. Ze zouden me toch maar voor gek verklaard hebben.

Dit gesprek voerde ik een half jaar geleden met mezelf. Voordeel van gesprekken zonder andere gesprekspartner is, dat je, als het mee zit en in mijn geval, zelden of nooit wordt tegengesproken. Nadeel is dat elke mededeling, zie hierboven, in een vragende vorm weer bij me terug komt. Het mag duidelijk zijn, dat ik geen zin meer heb in dat altijd maar koken, wassen, boodschappen doen, strijken, stofzuigen en noem nog maar een paar van die kloterige klusjes op. Ik geef er de brui aan!

Goede raad is duur, dit in tegenstelling tot Oost-Europese bruiden die je voor een prikkie op de kop kan tikken. Daarom was het besluit snel genomen. Op het internet ging ik de bruidsmarkt afstruinen. Het moest toch niet zo moeilijk zijn, om een desperate, ja, desperaat moet ze zijn, want anders ben ik alsnog kansloos, vrouw te bestellen. Om te voorkomen, dat ze me ooit zou gaan tegenspreken, moest ik voor een onoverkomelijke taalbarrière zorgen.

Zoekend op een combinatie van onuitspreekbaar dialect en leerachterstand, kwam ik al snel op een site voor Russische bruiden in de dop terecht. Mijn oog viel geheel toevallig op een ontzettend lekker ding. Blond, blauwe ogen en een bos hout voor de deur waar een gemiddeld gezin, volop stokend, een strenge Siberische winter mee door kan komen. En, als klap op de vuurpijl, gestrand op de Russische variant van onze basisschool.

Hoewel ik eerlijk genoeg ben om toe te geven dat het oog ook wat wil, was dat laatste gegeven van doorslaggevende aard. Met de rest kan ik weinig tot niets gezien mijn potentieproblemen. Mijn hersenen registreren echter nog steeds feilloos wat mijn ogen waarnemen en dit was een onvervalste beauty. Om een toch al lang verhaal een ietsje korter te maken: de bestelling is online geplaatst en vrijdag kan ik haar van Schiphol halen.

Gisteren heb ik alvast, bij wijze van welkomstgeschenk, een gloednieuwe stofzuiger voor haar gekocht. Zal ze blij mee zijn!